«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το παιδί μου είναι τόσο άτακτο, ούτε εγώ ούτε ο πατέρας του ήμασταν ποτέ τόσο άτακτα ως παιδιά. Τι γίνεται λάθος τέλος πάντων; Μήπως έχει κάποιο πρόβλημα το παιδί μου τελικά;»

Πολλοί γονείς έχουν κάνει παρόμοιες σκέψεις για τα παιδιά τους, μεταφέροντας στη συνέχεια αυτό το άγχος στα παιδιά. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι το παιδί είναι ένα συνονθύλευμα, τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνει κι αναπτύσσεται, όσο και των προσωπικών ιδιοσυγκρασιακών χαρακτηριστικών του που κληρονομεί πριν ακόμα έρθει στον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, αρχικά αυτό που οφείλουμε να κάνουμε ως γονείς είναι να σκεφτούμε κατά πόσο η συμπεριφορά μας είναι η αρμόζουσα τόσο για το παιδί όσο και για την περίσταση. Κατ’ επέκταση, αφού αξιολογήσουμε τη συμπεριφορά μας είναι σημαντικό, αν παρατηρήσουμε ότι σε κάποιο σημείο δε συμπεριφερθήκαμε σωστά στο παιδί μας να το αναγνωρίσουμε ενώπιόν του δείχνοντας την πρόθεσή μας να φερθούμε σωστά στο μέλλον. Ας μην ξεχνάμε, ότι είμαστε άνθρωποι και θα κάνουμε λάθη και δεν είναι ούτε κακό ούτε υποτιμητικό να τα αναγνωρίζουμε και να έχουμε τη διάθεση να τα διορθώσουμε.

Επίσης, είναι σημαντικό ως γονείς να αποδεχόμαστε τα διαφορετικά ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά που εμφανίζει το παιδί μας και που ενδέχεται να μην τα έχουμε εμείς οι ίδιοι αυτούσια. Σύμφωνα με έρευνες των καθηγητών ψυχιατρικής Τσες και Τόμας στο Ιατρικό Κέντρο Νέας Υόρκης τα μωρά δεν γεννιούνται «tabula rasa» αλλά έρχονται στον κόσμο επιδεικνύοντας αξιοσημείωτες κληρονομικές διαφορές σχετικά με το πώς ανταποκρίνονται στο περιβάλλον. Επιπλέον, η Τσες και ο Τόμας υποστήριξαν πως αυτό που συχνά φαινόταν στους γονείς και στους επαγγελματίες ως ασυνήθιστη, δύσκολη ή ακόμη και αφύσικη συμπεριφορά μπορεί τελικά να είναι απόλυτα φυσικές και αβλαβείς παραλλαγές της έμφυτης ψυχοσύνθεσης.

Υιοθετώντας αυτήν την οπτική, είναι πιθανό οι γονείς να αρχίσουν να χαλαρώνουν και να επιδεικνύουν περισσότερη κατανόηση και πολύ λιγότερο άγχος και ενοχές στην αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Έτσι λοιπόν, ας γίνουμε περισσότερο περίεργοι και λιγότερο επικριτικοί με τα παιδιά μας, δείχνοντας μεγαλύτερη ανοχή και κατανόηση μιας ευρύτερης γκάμας συμπεριφορών των παιδιών, ακόμη και αν αυτές μας φαίνονται ασυνήθιστες.

 

Διαβάστε επίσης: Θέτοντας όρια στα παιδιά μας

Facebook
Facebook
LinkedIn